Over Vincent Plaisier - Adviseur  transport en logistiek

Mensen vragen mij wel eens hoe ik in de transportsector terecht ben gekomen. 

Het simpele antwoord: heb nooit anders gewild. Waar andere kinderen op de kleuterschool politieagent, brandweerman, soldaat of piloot wilden worden, wilde ik specifiek internationaal chauffeur worden.

Volgens de verhalen van mijn ouders, zat ik met 2,5 al achterin de auto met een stapeltje van Truckstar op weg naar Spanje. Kon aan de spiegels van vrachtwagens al zien welk merk en type het was (we praten over 1988). 

In 1989 gingen we zelfs voor 3 maanden naar Spanje, naar het huis van mijn opa en oma. En weet nog dat ik die Pegaso's indrukwekkend vond om te zien, vooral de "Chinese six" configuraties waren iets aparts. (Wat onthoud je he?)

De liefde voor de sector bleef, droomde er zelfs van om ooit voor mijzelf te beginnen (als eigenrijder). 

Doorliep de Havo op mijn sloffen, en ging naar het HBO: Logistiek en Economie studeren. Ondertussen werkte ik ook bij een DC (bijbaantje), op inkomende goederen. Daar ontmoette ik Bob. Bob was chauffeur bij Versteijnen, en reed met een naam op zijn cabine die voor ons het gesprek makkelijk opende: Blauwe ruis. Titel van een album en single van Bløf, waar we beiden groot fan van bleken te zijn.Van het een kwam het ander, ik ging een week mee op een rit Oostenrijk/Hongarije. 

En daar was ik verkocht. Lang verhaal kort: stopte met de studie, spaarde voor mijn rijbewijzen en chauffeursdiploma bij elkaar en werd chauffeur.

Bijna 17 jaar als internationaal chauffeur door Europa "gezworven" maar toen haalde het leven mij in. Door een opeenstapeling van gebeurtenissen uiteindelijk de wagen vaarwel gezegd en de keuze gemaakt om op kantoor verder te gaan. Daar raakte ik al steeds meer in de ban van de andere kant: de systemen en tools. En van de vraag waarom dingen op papier zo logisch leken, maar in de praktijk zo vaak vastliepen.

Fast forward naar nu. Nog steeds vol liefde voor de sector, maar ook kritisch. Want de marges zijn gewoon bij veel bedrijven ronduit ongezond. En bovenop de magere marges zijn nu de hoge brandstofkosten gekomen, komt de vrachtwagenheffing eraan, is er een serieus personeelstekort en willen klanten wél de "oude" kwaliteit, maar voor de laagste prijs.

Op de orderdesk, als assistent-planner en als planner heb ik die gesprekken zelf gevoerd.

In de transport is veel vooruitgang te boeken, maar vooral op gebied van stressreductie. En dat gesprek moeten we met zijn allen aangaan.We moeten alleen de discussie aan durven gaan, met elkaar, maar ook met producenten en verladers.

En dat jongetje van 2,5 met de stapel Truckstars naast zich? Die is er nog steeds, maar in plaats van zelf rijden wil hij nu de sector helpen.

Buiten werktijd is dat jongetje overigens nog steeds te porren voor wielen, alleen dan op de wielrenfiets. In mijn vrije tijd bezoek ik ook graag musea met mijn zoons

Wil je weten hoe ik je kan helpen? Plan vrijblijvend een eerste gesprek